Eline: Wat 2 maanden geleden begon met een uitnodiging van de organisatie (waarbij mijn harde eis was dat Nynke ook mee mocht!), stonden we vandaag ineens écht te doen: de halve triatlon Open Lakes Royan Atlantique! Ik had gelukkig supergoed geslapen, wat heel fijn was aangezien de start pas om half 2 was. Dat gaf ons alle ruimte voor een ontspannen ochtend. We zetten koffie, Nynke vlocht mijn haar en we wandelden naar de supermarkt voor een vers stokbrood als ontbijt. Daarna vlocht ik Nynkes haar en wisselden we elkaar af op de wc... Wat werden we ineens zenuwachtig! Hebben we alles? Wat moeten we doen? Hoe, wat, waar? Help! De dag van te voren hadden we ons startnummer opgehaald en kwamen we tot de conclusie dat het verschil van 18 graden in Nederland naar 32 graden in Frankrijk best wat van ons lichaam vraagt. We wisten dat we vandaag rustig aan moesten gaan doen om onszelf niet stuk te lopen.
Rysel Triathlontas: Onze absolute favoriet
Zie je het al voor je? Triatleten die met enorme plastic kratten en uitpuilende tassen richting de wisselzone lopen... Wij houden het liever overzichtelijk. Onze vaste reis- en racepartner is de triathlontas van Van Rysel. Er zit een handige checklist in geprint voor je race-essentials én hij heeft 3 aparte vakken. Daardoor leg je je spullen vooraf heel simpel klaar per wissel. Een echte uitkomst voor zowel je triathlon als een actieve vakantie.
Bekijk hier de handige triathlontas van Rysel bij Decathlon
Benieuwd hoe wij onze tas exact hebben ingedeeld per wissel? Lees dan ook onze blog: Wat zit er in onze triathlon transitie tas?
1.9 km Zwemmen in zee: Golven, kwallen en een rolling start
Nynke: Met flinke emoties van de spanning vertrokken we ruim op tijd naar de start om onze fietsen klaar te zetten. De rest van de dames zag er echt bizar professioneel uit. Net als gisteren keken Eline en ik elkaar aan en wisten we meteen: we houden ons aan ons eigen doel. Laat die profs maar lekker racen, wij gaan vooral enorm genieten! Pas een kwartier voor de start liepen we naar het strand. We doken nog heel even de zee in om af te koelen en dat voelde heerlijk.
Eline: We besloten achteraan in het startvak te gaan staan. Ofja we waren gewoon laat. Er begon een muziekje te spelen en iedereen ging klappen. Alsof je hartslag al niet hoog genoeg zit! Het was een rolling start, wat betekende dat je in kleine groepjes over het strand het water in mocht rennen. Dit werkte echt fantastisch. Nynke en ik mochten tegelijk beginnen en renden rustig de zee in. Nynke: Rustig het water in gegaan en gelijk geprobeerd zo ontspannen mogelijk te zwemmen. Ondanks al die mensen om me heen ging dat verrassend goed. Soms een losse voet of hand in de buurt, maar gelukkig niet de gevreesde wasmachine! Het zwemmen was echt aanpoten en ging niet vanzelf, maar door het wetsuit en het zoute water dreef ik heerlijk dof. Spotten ging top en na 45 minuten kwam ik met een mooie steady pace van 2.26/100m de zee uit! Eline: Ook bij mij ging het zwemmen super! Ik kon lekker mijn eigen plekje vinden en dreef heerlijk door, tot ik ineens een kwal spotte en me echt helemaal de tering schrok! Dat was even een miniatuur paniekmomentje, maar ik herpakte me snel. Halverwege kreeg ik door de golven (die aanzienlijk hoger waren dan gisteren!) een flinke slok water binnen en dacht ik heel even dat ik moest overgeven, maar ook dat trok snel weg. Ik genoot écht intens! Ik vond het zo ontzettend vet dat we dit gewoon aan het doen waren. Bijna bij het einde spotte ik zelfs mijn buurmeisje uit de wisselzone nog. Mijn tempo lag op 2.11/100m.
90 km Fietsen: Onverwachte hoogtemeters
Nynke: In T1 namen we allebei uitgebreid de tijd om de hartslag niet meteen door het dak te laten gaan. Ik droogde me rustig af en pakte de fiets. De eerste kilometers fietsten heerlijk langs de vlakke, strakke boulevard. Maar toen zei mijn Garmin ineens dat er een klim aankwam. Slik... Er zouden 660 hoogtemeters in het parcours zitten, maar ik had echt niet verwacht dat het zo'n stijle, pittige klimmetjes zouden zijn! Gelukkig kan ik goed klimmen en heb ik op de weg omhoog flink wat mensen ingehaald. Eline: Ik fietste de wisselzone uit en zag na een paar kilometer ook ineens die gigantische wand voor me. Wat?! Zo hoog omhoog?! Dat wist ik helemaal niet! Ik moest meteen terugschakelen naar mijn lichtste versnelling. Maar goed, so be it: wat omhoog gaat, gaat ook weer hard naar beneden! En aangezien er geen overig verkeer was, vloog ik met 60 km/u de afdalingen door. Wat een kick! Het uitzicht was prachtig en het fietsen ging eigenlijk mega goed. Ik kwam erachter dat ik héél goed ga op het inhalen van mensen, en dan vooral van mannen op een snelle tijdritfiets. Ik telde voor de grap de vrouwen die ik voorbij ging en volgens mij waren het er wel zeven! Gemiddeld fietste ik iets harder dan 30km per uur. Nynke: Het parcours was twee rondes. De eerste ronde viel mij ontzettend zwaar: mijn drinken viel verkeerd, de hartslag bleef hoog en het ging gewoon zwaar. Maar ja, opgeven is geen optie, dus verstand op nul en trappen! De tweede ronde ging gelukkig veel beter. Ik voelde me sterker, kon meer genieten van de prachtige omgeving en ondanks wat tegenwind op de terugweg stapte ik na 3 uur en 23 minuten met een tevreden gevoel van de fiets.
Eline: Bij mij crashte mijn Garmin tijdens het fietsen steeds, mega irritant! Maar voor ik het wist reed ik toch de wisselzone alweer binnen. Ik nam weer ruim de tijd: schoenen aan, zonnebrand op de snuit, water erin en gaan. Vanwege de hitte besloot ik heel rustig te gaan lopen en bij élke verzorgingspost te stoppen om te eten en drinken. Tot er ineens wéér een bizar steile berg op het loopparcours verscheen. Wat?! Degene die dat bedacht heeft, mag echt per direct stoppen met het organiseren van sportevenementen!
21.1 km Hardlopen: Afzien in de hitte
Nynke: Ja, wie dat bedacht heeft, hoeft volgend jaar echt niet meer te helpen! Het hardlopen werd voor mij vanaf moment 1 een enorme strijd. Steken in mijn zij, een torenhoge hartslag en die verschrikkelijke hitte... Het lukte gewoon niet. Maar al zou ik het hele stuk moeten wandelen: opgeven was geen optie, ik moet en zou die finish over! Onderweg maakte ik gelukkig wat 'lotgenoten-vrienden', waaronder een Parijse jongen die er ook helemaal klaar mee was. Gedeelde smart is toch de beste motivator! De sfeer langs de kant was fantastisch en ik heb zo ontzettend vaak met een gigantische grijns 'Merci!' geroepen naar het publiek.
Eline: Mijn tactiek met bananen eten en cola drinken bij de posten werkte gelukkig goed. Onderweg kwam ik Nynke nog tegen die aangaf erg misselijk te zijn, dus ik ben gezellig een paar kilometer met haar meegelopen. Daarna kon ik lekker doordraven en kwam ik fantastisch over de finish met 5u49 min. En toen bleek ik dus gewoon 7e totaal te zijn geworden... Like WHUUUUT?! En zelfs 5e in mijn agegroup! Bizar! De man van de organisatie sprak me aan en nodigde me meteen uit voor een andere triatlon volgend jaar. Zo ontzettend gaaf!
Nynke: Nadat Eline weer doorliep, kwam voor mij langzaam maar zeker het einde in zicht. Vlak voor de finish zag ik nog een meisje voor me lopen dat ik écht wilde inhalen, dus ik gooide er nog een keiharde eindsprint uit. Vol trots kwam ik over de streep! In totaal ben ik 6 uur, 51 minuten en 9 seconden bezig geweest. Een stuk langzamer dan gehoopt, maar wat overheerst is 100% trots: ik heb zojuist gewoon een halve triatlon voltooid! Eline: En toen was het wachten op Nynke... En yesssss, daar kwam ze aan hoor! Wat een ongelooflijke topper! We wisten dat we moesten eten en bestelden een grote pizza, om die vervolgens op de stoep als een stel zwervers op te eten. Inmiddels is het middernacht, zitten we voldaan op de bank en gaan we kijken of we met al die adrenaline überhaupt kunnen slapen. Wat een dag!
