Goud in Oss bij de maasdijk triathlon!

Vandaag stond ik er dan eindelijk. Voor de allereerste keer in mijn leven klom ik naar dat hoogste blok op het podium. Nummer één, de winnaar van de 1/4 triatlon van Oss, de Maasdijk triatlon. En eerlijk? Dat had ik een paar uur daarvoor écht niet durven dromen.

De twijfel en het 'winnende' nummer

Het begon allemaal met een flinke dosis twijfel. Zou het überhaupt wel doorgaan? Mijn start was pas om 15:50 uur en er gingen al geruchten over ingekorte evenementen op de zondag vanwege de extreme hitte. Het beloofde een tropische dag te worden: 30+ graden. Aangezien we nog nul warme dagen hadden gehad om te acclimatiseren, was het advies vanuit de organisatie duidelijk: doe rustig aan.

Ik besloot het evenement te bestempelen als een 'oefenwedstrijd' voor Oirschot, een week later. Geen druk. Hoewel... stiekem knaagde er wel iets. Ik voelde me de laatste tijd een beetje 'forever 2e'. Wat zou het gaaf zijn om een keer écht te winnen. Maar goed, "vandaag niet", hield ik mezelf voor.

Nynke was er ook bij; zij zou om 18:45 uur starten voor haar allereerste officiële 1/8 triatlon. Gelukkig kwam ze lekker vroeg, zodat ze mij samen met mijn moeder en zusje kon aanmoedigen bij de start en de eerste wissel. Daarna zouden ze door het warme weer lekker naar huis gaan.

Bij het ophalen van mijn startnummer kreeg ik nummer 248. Ik weet niet wat het is, maar dat klonk gewoon als een mooi nummer. Een winnend nummer. Ik speldde hem op mijn startband, glimlachte, en liet de gedachte meteen weer varen. Vandaag gingen we immers 'genieten en oefenen'.

Wasmachines en slipstreams (zonder wetsuit)

Mijn fiets hing in een overdekte wisselzone (hiep hoi, gegarandeerd koele bidons!) en na een snelle briefing mochten we het water in. Wetsuits waren verboden vanwege de watertemperatuur. Een hele logische beslissing natuurlijk, maar voor mij nog steeds even wennen. Eenmaal in het water dook ik even onder om te wennen en ging ik klaarliggen. Ik keek naar de kant en ja hoor: mam en Carlijn stonden er. Gelukkig, net op tijd!

Vlak voor het startschot kwam er een meisje zó dicht tegen me aanliggen dat ze me constant aanraakte. Ik vond dat super irritant, verlegde mijn koers, maar ze zwom vrolijk met me mee. Ik snapte er niks van. Pas achteraf op de filmpjes zag ik waarom: ze lag pontificaal in mijn slipstream te profiteren van mijn harde werk. Iets waar ik zelf echt nog nooit aan had gedacht om te doen... Maar goed, PANG! Het startschot ging en ik vloog ervandoor.

Mijn doel was om sneller te starten en beter te zwemmen dan de vorige keer. De eerste 200 meter gingen super, tot ik in de welbekende 'wasmachine' belandde. Mijn duikbril werd van mijn hoofd geslagen en voor mijn gevoel verdronk ik zowat. Ik schakelde over op schoolslag en tot mijn verbazing hield ik de rest prima bij. Rust vinden, ademhalen, en na 500 meter kon ik weer over op de borstcrawl. Toch heb ik flink wat klappen gehad deze keer.

Zonder horloge om (mijn Garmin ligt nog steeds bij de serviceafdeling...) had ik geen idee van mijn tijd of hartslag. Nog een reden waarom ik dit als een oefenwedstrijd zag: geen prestatiedruk en puur op gevoel gaan. Bij de finish van het zwemmen voelde het alsof de persoon achter/naast/bovenop me me probeerde te verdrinken, dus ik riep nog wat gefrustreerd achterom toen ik werd vastgegrepen. "Niet mijn zwemdag", dacht ik nog.

Ik sprintte naar de wisselzone, waar ik Carlijn en Nynke zag staan. Ik droogde rustig mijn voeten af en maakte een praatje met de buurman in het vak. Hij vertelde dat het zwemmen niet zijn sterkste punt was. Omdat we zo rustig stonden te kletsen, dacht ik écht dat ik dramatisch traag was geweest en ergens achteraan zwom.

Als een raket (met een ongetest zadel)

Met de fiets aan de hand rende ik naar de streep. Oh ja, ik had die ochtend mijn zadel nog een stuk omhoog gezet omdat me dat wel chill leek met de aerobars. Niet getest natuurlijk, maar ach, het was toch een oefenwedstrijd.

Het begin was aanpoten. Veel bochten en een loeiharde wind. De eerste 10 kilometer moest ik hard trappen om boven de 30 km/u te blijven en ik gaf meteen de schuld aan mijn zadel. Maar toen de wind gunstiger viel en we zij- en mee-wind kregen... damn, toen ging ik als een raket. Ik fietste nagenoeg alleen, genoot van de mooie route (ik kies mijn 1/4 triatlons specifiek uit op een mooi fietsparcours, 4 keer hetzelfde saaie rondje over een viaduct doe ik nooit meer!) en zwaaide vrolijk naar alle vrijwilligers.

Net voor de tweede ronde haalde ik twee dames in. Dat voelde stiekem best lekker. En toen hoorde ik ineens een vrijwilliger roepen: "De eerste dame!"

Oeps. Eerste? Ik? Ineens schoot de prestatiedruk door mijn lijf. Dit wilde ik helemaal niet voelen, maar ja... ik wilde wel héél graag een keer winnen. Toch dacht ik meteen shit had ik dan niet harder moeten fietsen, omdat ik nu mijn benen wilde sparen voor het lopen, had ik bewust bij het fietsen niet alles gegeven. Bij het einde van het fietsparcours stonden Nynke, Carlijn en mama wild te zwaaien: "Je staat eerste!!!"

Overleven in de brandende zon

Fiets weg, hardloopschoenen aan, een flinke slok water en gaan. Hoe ging ik in godsnaam 10 kilometer overleven in deze hitte? Mijn benen voelden oké, maar trainen in 30+ graden had ik nog niet gedaan. Het was loodzwaar.

Het loopparcours was pittig. Warm asfalt, een brandende zon en een tikkeltje saai. Omdat we twee keer een keerpunt hadden, zag ik de andere dames lopen. Ik wilde ze ontzettend graag voorblijven, maar voelde aan alles dat ze dichterbij kwamen. Mijn focus lag puur op overleven. Er waren naar mijn mening wat weinig verkoelingspunten, en de keren dat ik er wél eentje tegenkwam, smeet ik de bekers water over mijn hoofd in plaats van ze op te drinken.

Rond kilometer 5 kwam ik mama en Carlijn weer tegen. Ik riep nog hoe zwaar ik het had, maar hun support sleepte me erdoorheen. Verstand op nul en blijven gaan.

De ontlading en de huldiging

Andere lopers kwamen dichterbij, maar toen was daar eindelijk de finishstraat. Ik keek achterom... niemand te bekennen. Ik rende over de streep als ALLEREERSTE dame! Wat een bizar gevoel en wat een ontlading. Dit was alles wat ik ooit een keer wilde!

Het bleef nog heel even spannend, want er startte nog een tweede wave én er was onderweg een brug opengegaan waardoor sommige deelnemers moesten wachten. De KNTB besloot hier uiteindelijk niks mee te doen voor de uitslag. De winst was dus officieel binnen. Voor het eerst in mijn leven mocht ik de eerste plek innemen op het podium! Met een beker, een dikke glimlach en het besef dat 'loslaten' soms de beste strategie is.

Snel door naar Nynke: De perfecte afsluiter

Lang om na te genieten op het podium had ik trouwens niet, want de dag was nog niet klaar. Nynke was inmiddels ook gestart aan haar allereerste officiële 1/8 triatlon! We zijn meteen snel teruggelopen om haar te kunnen zien bij haar fietswissel naar het lopen. Richting de finish was het nog even timen, maar ik kwam precies op tijd aan om haar over de streep te zien komen. En hoe: ze finishte gewoon knap als 8ste!

Om deze topdag te vieren zijn we daarna de stad in gedoken. Onder het genot van een welverdiend biertje en een flinke schaal nacho's hebben we de prestaties gevierd. Omdat Nederland die dag ook nog eens de overwinning pakte met het voetbal, was het gezellig druk in de stad.

Oss en de Maasdijk Triathlon, bedankt. Jullie waren heet, intens, maar absoluut onvergetelijk. Oirschot gaat niet door vanwege de hitte, dus het had misschien toch zo moeten zijn :).

Wil je ook efficiënt sporten? lees dan mijn gratis e-book!