Een geweldige tweede plek!

Ken je dat?

Je schrijft je maanden van tevoren vol enthousiasme in voor een evenement, en tegen de tijd dat het zover is, denk je: waarom ook alweer? Zo ging het dus ook met de 1/8 triatlon in Breda, georganiseerd door Fit Forward. Geen idee wat me precies te wachten stond, maar het was dicht bij huis en lekker kleinschalig. En eerlijk? Dat zijn de evenementen waar ik het gelukkigst van word. Geen perfect gladgestreken commerciële massa, maar gewoon heerlijk kneuterig.

Het plan was om samen met mijn zusje te starten, maar door omstandigheden moest zij helaas afzeggen. Gelukkig wilde ze nog wel mee om mij aan te moedigen. En spoiler alert: die aanmoediging had ik keihard nodig. Na een trainingsweekend met Fit Forward had ik vol zelfvertrouwen hardop geroepen dat ik best wel fit was geworden. Maar nu het moment daar was, begon de twijfel te knagen. Kenden ineens te veel mensen mij? Lag de lat te hoog? Ach ja, dacht ik: het is de eerste wedstrijd van het seizoen. We zien het wel.

Een kater, een astma-puffer en géén wetsuit

De voorbereiding was... laten we zeggen, dynamisch. Ik had extra geoefend met mijn wetsuit en had er zowaar vertrouwen in. Maar de week voor de race besloot mijn lichaam te staken. Ik werd flink ziek en moest na jaren ineens weer aan de puffers voor mijn astma. Best gek, want daar was ik al superlang vanaf. Of nou ja, misschien was het ook gewoon de wet van de logica: het weekend dáárvoor had ik een bizar druk weekend gehad, inclusief een behoorlijke kater, van de alcohol, inderdaad. Niet de meest sportieve keuze, maar wat hebben we genoten. Voor mij is dat óók leven. Nog even 120 kilometer gefietst met mijn neef en gekampeerd bij mijn ouders op de boerderij. Enfin, ziek worden is nooit handig, maar na een paar dagen rust voelde ik me de dag voor de race gelukkig weer fit. Let’s go!

De start was vroeg, rond negen uur 's ochtends. De dag van tevoren kregen we een mailtje: wetsuit mag thuisblijven. Wat mijn brein daarvan maakte? "Je kan prima starten zonder, maar als je wil doe je het met." Wat de organisatie daadwerkelijk bedoelde? "Het is een zwemstart zonder wetsuit." Eenmaal op locatie bleek ik zo ongeveer de enige te zijn die deze memo totaal verkeerd had geïnterpreteerd. Dus daar stond ik, zonder wetsuit, tussen de rest. Kop omhoog en gaan.

Het was bij de wisselzone in het begin een beetje chaotisch. Waar moet je heen als je uit het water komt? Waar ren je naartoe met je fiets? Er liep van alles door elkaar. Gelukkig zat ik in de eerste startgroep en was het nog enigszins overzichtelijk.

"10, 9, 8... hé, kuthorloge!"

We startten liggend in het water, wat stiekem best relaxed was. Ik kletste wat met de mensen om me heen en wilde mijn sporthorloge klaarmaken voor de start. Hé, fuck, wat is dit nou? Geen reactie. Mijn horloge was compleet vastgelopen en reageerde nergens meer op. Geen reset mogelijk. En precies op dat moment hoor ik de speaker aftellen: 10, 9, 8... START!

"Oké, dan maar gewoon zwemmen. Misschien is dit vandaag gewoon niet mijn race," schoot er door mijn hoofd.

De eerste groep ging loeihard en ik werd meteen overzwommen. Zonder enig besef van tijd of tempo zocht ik mijn eigen ritme. Ach, het was de borstcrawl en ik bewoog vooruit, dat was het belangrijkste. Al snel kwam er meer ruimte en begon het lekker te lopen. Snel ging het voor mijn gevoel niet, maar ja, statistieken had ik niet. Het laatste stukje zwom ik op safe met de schoolslag en klom het water uit. Ik hoestte alsof ik het halve meer had leeggedronken, maar dat was gelukkig gewoon het vastzittende slijm dat loskwam.

Ik rende naar de wisselzone en hoorde in door de speakers dat de eerste drie dames al onderweg waren. "Pech," dacht ik, "vandaag is gewoon een lekkere training." Ik droogde mijn voeten, trok mijn sokken en schoenen aan, griste mijn fiets mee en sprong op het zadel.

De inhaalrace op de fiets

Het eerste stuk hadden we wind tegen, maar mijn benen voelden echt super sterk. Die 20 kilometer fietsen vind ik altijd goed te overzien en ik weet dat ik flink wat wattages kan wegtrappen. Ik zette aan en begon aan een inhaalrace die ik zelf niet had zien aankomen. De ene na de andere dame haalde ik in. Het fietsen ging zo ontzettend heerlijk; ik zat vólledig in mijn element. Mentaal deed dit wonderen. "Zie je wel," zei ik tegen mezelf, "je kunt écht wel fietsen!" Onderweg probeerde ik nog een paar keer dat stomme horloge uit te krijgen, maar tevergeefs.

Toen ik mijn fiets weer stalde, hoorde ik Carlijn ineens roepen: "Je komt als derde vrouw van de fiets!"

WAT?! Ik wist dat ik mensen had ingehaald, maar dít? Achteraf bleek dat ik als 13e uit het water was gekomen. Jezelf dan naar een 3e plek fietsen... ja, daar was ik stiekem best heel trots op. Mijn wedstrijd-drive was in één klap helemaal terug. Snel hardloopschoenen aan en gaan!

Hijgen als een stoomtrein en het podium op

Bij de start van het lopen rende ik al snel naast een andere dame. "Er loopt nog maar één vrouw voor ons, pak haar!" riep ze sportief. Ik moedigde haar ook nog aan, maar even later werd ik zelf ingehaald door een andere loopster die ik echt niet kon bijhouden.

Zonder horloge tastte ik volledig in het duister over mijn snelheid en hartslag. Tijdens het lopen vond ik dat vreselijk. Mijn ademhaling klonk namelijk alsof ik elk moment kon neerstorten. Ik ademde zo ontzettend zwaar en door de astma kon ik niet diep genoeg inademen. Ik schaamde me kapot. Telkens als ik iemand inhaalde, dacht ik: moet ik me nu verontschuldigen voor het kabaal dat ik produceer?! Gelukkig weet ik zelf dat het geen kwaad kan, maar comfortabel is anders.

De tweede loopronde ging gelukkig mentaal een stuk makkelijker. Je weet dat het nog maar 2,5 kilometer is, en dan komt de finish in zicht. Bij de eindstreep dacht ik dat ik derde was geworden. Toen dat werd bevestigd, was ik zo ontzettend blij en trots! Achteraf bleek ik zelfs 2e te zijn geworden in mijn Age Group.

Kleine kanttekening: ik snap nog steeds niet helemaal waarom er een prijsuitreiking per Age Group is, terwijl de overall posities voor mijn gevoel meer zeggen. Een tastbare beker was er dit keer ook niet, maar ik ging naar huis met een groene racebelt én een heleboel mooie lessen.

Het was een fantastische, kneuterige triatlon. Op naar de volgende!

Benieuwd naar alles wat ik meeneem naar een triathlon? lees deze blog.

Triatlon Breda, Fit forward Prinsenbeek.