New level unlocked: rennen met hond

We willen vaak ver weg naar het buitenland en vergeten daarbij hoe mooi en bijzonder het dichtbij huis kan zijn. Vandaag liepen we een trailrun in de Maashorst. Dat ligt bijna in onze achtertuin. Oké, dat is wat overdreven, maar het verbaast me altijd hoeveel moeite het kost om erheen te gaan, terwijl het me zoveel oplevert als ik er eenmaal ben.

Sinds ik Toet heb, loop ik steeds vaker trails en zoek ik vaker 'mooie' gebieden op. Nu vind ik dat er hier in Sint-Michielsgestel ook al heel veel mooie routes zijn, vooral langs het water. Water heeft gewoon altijd iets rustgevends.

Spontane plannen

Vandaag liep ik samen met mijn zusje Carlijn en de honden: Keesje (het hondje van mijn zusje) en Toet. Het was een spontaan plan; eigenlijk had Carlijn al bedacht dat ze wilde gaan lopen en vroeg ze mij mee. Ik haalde haar op met de auto: Toet in de kofferbak en Keesje mocht voorin. Van puur enthousiasme wist Toet niet waar hij het zoeken moest toen hij Keesje zag. We namen even de tijd voor de honden en vertrokken naar Schaijk, waar de start van onze route lag.

Een dure hobby?

Natuurlijk liepen we bij de eerste kilometer al fout. Ik besloot de route op mijn horloge aan te zetten, maar al snel gaf die er de brui aan. Hij stopte er helemaal mee. Ai, dat wordt weer een duur grapje. Hoe kan het toch dat naarmate je ouder wordt, alles wat je bezit meteen een rip uit je lijf is als het stukgaat? Ik kan toch niet de enige zijn die dit heeft? Al die sporten kosten een godsvermogen!

Winterse magie

De eerste kilometers liepen we door het bos. Waar de honden even een plasje moesten doen, volgden wij al snel hun voorbeeld. We vervolgden de route en het is echt bijzonder hoe divers dit gebied is; elke kilometer is compleet anders dan de voorgaande.

De zonnestralen schenen door de bomen en de heide was nog wit van de vorst. Dat gold ook voor het gras waar we overheen liepen en de blaadjes, die prachtig wit omlijnde randjes hadden. Het was koud, maar de wegtrekkende mist en het doorbrekende zonnetje maakten deze trail uniek. Het blijft me verbazen: geen enkele keer is deze route hetzelfde. Elk seizoen heeft iets speciaals; zelfs in de regen is dit leuk om te doen.

Geluksmomentjes

We waren oprecht gelukkig toen we de wilde paarden en koeien passeerden en namen even de tijd voor een foto. Na 14,5 kilometer kwamen we terug bij de auto met een enorm voldaan gevoel. Alles klopte vandaag. Sterker nog, we hebben ondertussen al zoveel mooie runs samen gedaan dat ik betwijfel of het ooit niét zal kloppen.

Door hardlopen leer je te waarderen wat je op dat moment ziet en hebt. Alhoewel... het zou soms wel fijn zijn als ik mijn bril zou kunnen dragen tijdens het rennen. Ik mis nogal eens een dier. Laatst heb ik een zeehond compleet gemist terwijl iedereen in de groep het erover had. Balen!

In de winter hebben we met de honden in de sneeuw gelopen en in de herfst door de modderige bossen. Ik heb ontzettend veel zin in de trails die nog gaan komen. Het kan niet anders dan dat de natuur ons zal blijven verrassen.