EIFEL TRAININGSWEEKEND

Tegenwoordig tel je in de triatlonwereld bijna niet meer mee als je in het voorjaar niet minstens één keer je fiets in een koffer hebt gepropt richting Spanje. Maar eerlijk is eerlijk: met een onbekende groep naar de Spaanse zon zag ik (nog) niet zitten. Toen er echter een mail voorbijkwam van de Bredase vereniging Fit Forward over een weekendje trainen in Duitsland, begon er toch iets te kriebelen.

Ik kende de vereniging, de mensen en de omgeving niet. Maar het enthousiasme won het van de twijfel. Na een korte app-sessie met Carlijn en Nynke was de kogel door de kerk: Nynke ging mee! Voor haar het eerste seizoen, voor mij een mooie kans om van ervaren triatleten te leren. Dus, tassen gepakt, fietsen achterop de auto en op naar Daun. Zonder verwachtingen, maar mét heel veel zin.

Na drie uur rijden rolden we de Eifel binnen. We kregen meteen het vakantiegevoel door het landschap en de zon. Ons verblijf was een roze villa, omringd door bloesembomen. De verhuurder bleef zijn instructies maar herhalen, alsof hij elk moment vergat dat hij het vijf minuten daarvoor ook al had verteld. "Geef het maar door aan de rest," lachte hij vrolijk, terwijl hij voor de derde keer uitlegde hoe de voordeur werkte en hoe we bij het meer konden komen.

Nynke en ik hadden de grootste kamer, gooiden onze spullen op een hoop en stalden onze fietsen naast het bed. De kast inruimen, daar hadden we geen tijd voor. Er moest gelopen worden.

De eerste verkennende run was meteen een realitycheck. Trailpaden, twee prachtige meertjes en... hoogtemeters. Damn, dat is wel even andere koek dan de vlakte van Brabant. Maar met de zon op ons gezicht en een groep van zeven enthousiaste sporters (een heerlijk aantal!) voelde het direct vertrouwd. De gesprekken kwamen vanzelf en de toon was gezet.

Omdat het buitenwater niet heel handig was voor een goede trainingssessie, doken we eerst het lokale zwembad in. Een entree van 3 euro? Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. Betalen met alleen contant geld? Daar kunnen de Duitsers nog wel wat leren van de rest van de wereld. Na een sprintje naar het huisje voor contante geld konden we beginnen. Hoewel mijn slag niet top voelde, kreeg ik een gouden tip: "Eline, draai je tenen naar binnen!" Op de foto achteraf zag ik het pas, ik creëerde meer weerstand met mijn benen die zo ver uit elkaar gingen.

Dag 2

De volgende ochtend ging de wekker om 07:00, eitjes koken en de nieuwe aerobars nog even snel checken. Ik was een tikkeltje gespannen. Ik fiets eigenlijk nooit in een groep en van de geplande klimmetjes kreeg ik toch wel wat stress. "Wat als ik mentaal afhaak bij een stijle klim?" dacht ik nog.

De route was een achtbaan in mijn hoofd. Tijdens het klimmen vroeg ik me puffend af waarom ik dit in godsnaam deed, maar tijdens de afdalingen en het 'gassen' op de oude spoorbaan voelde ik me geweldig. En die 12%? Toen een groepsgenoot riep: "Dit is 'm hè, de 12%!", wilde ik bijna afstappen. Maar ik deed het niet. Ik trapte door, kwam boven en besefte: dit zijn de successen die ik nodig heb.

Na de rit volgde een snelle wissel om de loopschoenen aan te doen. We liepen 10 kilometer door het dorp, inclusief de gemene klim van 200 hoogtemeters aan het einde. Om de dag af te sluiten besloten we tóch het meertje in te duiken. Logistiek een dingetje met die wetsuits, maar we wilden weten waar we aan toe waren voor de oefentriatlon van morgen.

Het water was... koud. Zo koud dat mijn voeten gevoelloos werden en mijn pink halverwege een eigen leven ging leiden. Ik kreeg hem niet meer tegen mijn hand aan. Tijd om eruit te gaan! Trillend en wel doken we in het huisje in het bad. Badpak, groene lampen, heel veel bubbelknoppen en een hoop gelach. Dit was precies wat we nodig hadden.

De Oefentriatlon

Zondag was de dag waarop we alle disciplines achter elkaar zouden doen. Onze eigen mini-triatlon. Nog geen duidelijke routes, dus met het liedje van Dikkie Dik in mijn hoofd ("Hup hup, samen gaat het lukken!") knutselden we zelf routes en een transitiezone in elkaar.

Het zwemmen in open water, waar ik na 840 meter het wel gezegend vond en de rest netjes tot 1 km zwom, was prachtig, ondanks het gaatje in mijn wetsuit en de paniek van een hele grote vis. De vis bleek later een duiker te zijn, maar toch wilde ik op dat moment het water uit en geen bortcrawl meer zwemmen. Ik wilde namelijk niet zien wat daar allemaal aan het zwemmen was. Eenmaal uit het water gingen we de fiets op. Een flinke klim als start, gevolgd door kilometers knallen op de spoorbaan. Ineens zag ik iemand langs de weg staan. "Er zit een wesp in mijn helm!" Ik dacht dat hij een grapje maakte, tot ik de helm tegen mijn oor hield en het frame hoorde zoemen. Met wat gras en creativiteit werd de ongenode gast gedwongen rustig te blijven en konden we weer door. Ik ging als een raket!

Tijdens het lopen sloeg de hitte toe. Het was afzien. In de laatste kilometer zwiepte mijn enkel dubbel. Zo hard dat de tranen in mijn ogen sprongen "Gaat het?" vroeg een voorbijganger. "Ja hoor, prima!" beet ik van me af. Strompelend (en later wandelend bij de laatste klim) haalde ik het huisje.

We sloten de dag af met pizza, bier, taart en een Radler op mijn gezwollen enkel. De laatste dag was het 'toetje', waar de rest van de groep het water in dook en een zwem-run deed, kozen Nynke en ik voor een prachtige trailrun door de rustige landschappen naar een mooie ruïne.

Ik kijk terug op een geslaagd weekend! De angst voor het onbekende is wat meer weggezakt en de zin in het seizoen is alleen maar groter geworden. Fit Forward, bedankt voor de gastvrijheid en de goede zorgen. Mijn triatlonseizoen kan nu écht beginnen!